CAWD-974 — มิโอ มัตสึโอกะ เด็กนักเรียนหญิง ถูกชายวัยกลางคนที่มีกลิ่นตัวเหม็นกักขังและฝึกฝนในอพาร์ตเมนต์ที่เต็มไปด้วยขยะของเพื่อนบ้าน... เธอตั้งครรภ์จากการมีเพศสัมพันธ์ที่ถูกบังคับอย่างโหดร้ายและไม่เป็นธรรม

ฉันเคยเป็นครูที่ทำร้ายร่างกายเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์อย่างโหดร้าย ทั้งที่เธอไม่ได้ทำผิดอะไร... และฉันก็ถูกนักเรียนหญิงกลั่นแกล้งอย่างร้ายกาจและต่อเนื่อง จนทำให้ฉันเกิดอาการทางจิตและต้องลาพักงาน... ฉันกลายเป็นคนเก็บตัว ฉันรู้สึกน่าสมเพชที่รู้สึกประหม่าทุกครั้งที่เห็นหญิงสาวในชุดนักเรียน ---------- วันหนึ่ง เด็กหญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนย้ายเข้ามาอยู่ข้างบ้าน แม้ว่าจะดูเหมือนเป็นการเช่าระยะสั้น ฉันได้ยินแม่ของเธอพูดเสียงดังเกี่ยวกับโรงเรียนภาคฤดูร้อนหรืออะไรทำนองนั้น เด็กหญิงคนนั้นไม่เป็นมิตรและแสดงท่าทีไม่สุภาพต่อแม่ของเธอ และดูเหมือนว่าเธอกำลังอยู่ในช่วงต่อต้าน ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเธอ ---------- "ขอโทษนะคะ" "อืม มันเหม็นจัง คุณช่วยเก็บขยะหน่อยได้ไหมคะ" ฉันเอาขยะมาวางไว้เพื่อไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ แล้วปัญหาคืออะไร... น่ารำคาญจัง... งั้นคุณก็เก็บมันสิ... "ทำไมฉันต้องเก็บด้วยล่ะ? มันเหม็น!" ไม่มีทาง! ปล่อยให้เด็กเหลือขออย่างแกทำแบบนี้ไม่ได้หรอก แกจะยิ่งสร้างเรื่องกล่าวหาเท็จเหมือนพวกผู้หญิงคนอื่นๆ อีก... ฉันจะไม่ให้อภัยแก... "เฮ้! หยุดนะ ปล่อยมือ!" อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!" ภาพของเด็กผู้หญิงที่ใส่ร้ายฉันและเด็กผู้หญิงในห้องข้างๆ ซ้อนทับกันอยู่ในความคิดของฉัน ความแค้นและความโกรธที่ทำลายชีวิตฉันปะทุขึ้นมา ฉันจึงผลักเธอลงบนถุงขยะ ฉีกชุดนักเรียนของเธอออก และใช้กำลังเอาชนะเด็กผู้หญิงที่ไม่เต็มใจคนนั้น ยัดกระบองเหล็กของฉันเข้าไปในช่องคลอดอันบริสุทธิ์ของเธอ และลงโทษเธอด้วยการทุบตีอย่างรุนแรงพร้อมกับปล่อยน้ำอสุจิใส่เธอ "ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับฉันด้วย..." หุบปาก! สังคมมันเป็นแบบนี้แหละ มันไม่ยุติธรรมอย่างเหลือเชื่อ... โศกนาฏกรรมนี้เป็นผลมาจากพฤติกรรมปกติของเธอ ที่เอาแต่ด่าคนรอบข้างโดยไม่แสดงความกตัญญู อย่าแก้ตัว... มันน่ารำคาญ... ฉันจะตีเธออีกครั้ง!! "ลุง ทำไมลุงถึงเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน?" เด็กผู้หญิงที่หมดกำลังใจที่จะต่อสู้และยอมแพ้ต่อการหลบหนี ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ และขณะที่เธอกำลังจะถูกบดขยี้ด้วยน้ำหนักของบาปที่เธอได้กระทำ เธอก็พยายามหาทางบรรเทาโดยการบอก... หญิงสาวคนนั้นต้องผ่านความเจ็บปวดมามากมายเหลือเกิน... น่าสมเพชจัง... ฉันทำอะไรลงไป... "ฉันเองก็ไม่สามารถซื่อสัตย์ได้เหมือนกัน และฉันก็ทำร้ายคนมากมาย เราทั้งคู่จำเป็นต้องมองดูตัวเองให้ดี..." พูดจบเธอก็จูบฉัน... ท่ามกลางการร่วมรักอันอ่อนโยนที่รู้สึกเหมือนเรากำลังเลียแผลของกันและกัน ฉัน... ฉัน...