TCHB-058 — Mga Lihim Na Rekord Ng Isang Lalaki, Bahagi 16

"Ang tao ay hinatulan ng kalayaan," sabi ni Sartre. Araw-araw tayong nilikha upang pumili. Tayo ay nilikha upang pumili sa pamamagitan ng kalayaang pumili. Kasing natural ng paghinga, pinoproseso ko rin ang mga materyal ngayon. Ito ba ay trabaho, kasiyahan, pagtakas, o isang pagpapalawig ng isang paghahayag na ibinigay sa akin ng Diyos? Walang nakakaalam. Kahit ako ay hindi. Sinasabi nila na ang katwiran at pagtayo ay nagmumula sa iisang utak. Kung gayon, sino ang maaaring sisihin sa kinaroroonan ng nababagabag na pusong ito? Ang nakikita ko sa harap ng aking mga mata ay isang perpektong katawan. Mga regular na pamamaraan, mga walang pag-aatubili na kilos, ang hindi mapaglabanan na katahimikan ng isang babae. Ang estetika ng aking tiyuhin ay umabot na sa larangan ng sining. Dati ko itong kinasusuklaman. Ngunit bago ko pa namalayan, sinasamba ko na ito. Sinasabi nila na ang paghamak ay ang kabilang panig ng paghanga, at iyon mismo ang totoo. Tumutugon ako gamit ang aking buong katawan sa mga materyal ng isang lalaking inakala kong "pinakamasama." Para bang sumuko ang aking katawan bago ang aking kaluluwa. Ang 'katuwiran' ay namatay sa loob ko matagal na panahon na ang nakalipas. "Ang pagsisinungaling ay masama," ang boses ng aking ama ay patuloy pa ring tumutunog sa aking mga eardrum. Pero Tay, ayoko ng pera. Gusto kong makakita. Mga materyal na walang sensor, sa harap mismo ng aking mga mata. Buong lakas ko. Kung krimen iyon, naparusahan na ako. Gabi-gabi, mag-isa. Dahil sa pagiging nasa industriyang ito, ang reputasyon ko ay gumuho na parang kastilyong buhangin. Kung malaman ng mundo, ang "kamatayan" ay iisprayan ng pintura sa aking pinto, ang mga kahera ng convenience store ay tatalikod sa kanilang mga mukha, at ang mga notification sa dating app ay tatahimik magpakailanman. Ngunit kahit na gayon, ia-upload ko ngayon. Ang materyal, hindi, ang aking kaluluwa. Ang gawaing ito ngayon ay isang ritwal ng pagsira sa sarili, isang sakripisyo para sa muling pagsilang. Ang mga babae ay kamangha-manghang perpekto. Ang mga linya ng kanilang mga likod, ang mga anggulo ng kanilang mga binti, ang mga hugis ng kanilang mga mukha. Nakatitig ako nang mabuti habang sila ay winawasak. At pinipigilan ko ang aking hininga. Ang kagandahan ay nananahan sa pagkawasak. Alam iyon ni Tiyo. Bakit nasasabik ang mga tao sa mga ganitong imahe? Hindi, sino ang nagdesisyon na hindi tayo dapat matuwa? Ang batas? Etika? O sentido komun? "Ang sentido komun ay walang iba kundi ang akumulasyon ng mga pagtatangi na nabuo sa edad na 18," sabi ni Einstein. At ngayon, habang nalulunod ako sa dagat ng mga pagtatangi, inihahatid ko sa inyo ang 'etikal na kasuklam-suklam, sekswal na kinikilalang video.' Kaya't pakiusap, huwag ninyo itong ikalat nang labis. Ngunit, kung maaari, gusto kong panoorin ninyo ito nang higit kaninuman. Ang kontradiksyon na ito ay ang aking 'katapatan.'