SNOS-227 — Ipinanganak Sa Isang Magandang Pamilya At Naging News Anchor, Siguradong Nagwagi Siya Sa Buhay, Hindi Ba? Pero Dahil Baliw Siyang Pumunta Sa Isang Slum Para Mag-Report, Hindi Siya Makakapagreklamo Kung Kainggitan At Gahasain Siya Ng Mga Day Laborer Na Mababa Ang Kita. - Marin Mita

Ang "doya-gai" ay isang lugar na siksik sa mga mura at simpleng tuluyan kung saan karamihan ay mga manggagawa sa araw. Nakahanay sa mga kalye ang mga inn na may mga karatula na nag-aanunsyo ng "2000 yen kada gabi, kasama na ang color TV at air conditioning!". Naroon ang announcer na si Marin Mita upang mag-ulat tungkol sa ganitong doya-gai. "Aalamin ko ang tunay na kalagayan ng mga taong nakatira sa bayang ito." Nag-uulat siya tungkol sa bayang ito, sa parehong bansa ng Japan, at sa mga taong nakatira doon, na mga tao rin, na may parehong tingin bilang isang iskolar na nag-aaral ng isang bagong uri ng organismo sa malayong lugar sa ibang bansa. Dahil iyon ang kanyang trabaho. Kahit para sa isang taong katulad niya, na nasa kumikinang na mundo ng libangan na hinahangaan ng lahat, ang trabaho ay minsan ay mahirap, mahirap, at hindi kanais-nais. Itinago ang kanyang simangot sa pamamagitan ng isang ngiti, at iniunat ang kanyang mga braso hangga't maaari upang mapanatili ang distansya mula sa kinapanayam, ipinagpatuloy niya ang kanyang pag-uulat. "Sige, sige na!" Sa sandaling tumigil ang pag-ikot ng kamera, ibinaba niya ang kanyang ngiti at ibinuhos ang mga salitang matagal na niyang pinipigilan sa mga kawani. "Bakit kailangan ko pang pumunta sa ganitong lugar?" Ano kaya ang pakiramdam na ginagahasa ng mga taong minamaliit mo nang husto? Ginagahasa sa gabi, hinubaran ng damit, at ginagahasa. Ang mga mucous membrane ay pilit na pinagdidikit. Ang iyong mga sigaw ng protesta ay hindi pinapansin. Ang iyong mga paghingi ng tulong ay hindi dinidinig. Ginagahasa nang paulit-ulit. Ginagahasa ng maraming tao. Ibinulalas sa iyong mukha. Ginagahasa nang malakas hanggang sa ang iyong ayaw na katawan ay tumugon.