SNOS-156 — Hindi Ba't Kayang Dilaan Ka Ng Isang Tahimik At Mahinhing Babaeng Estudyante Nang Hindi Sinasabi Kahit Kanino? Hindi Kayang Pigilan Ng Isang Simpleng Librarian Na Dilaan At Gahasain Ng Kanyang Homeroom Teacher At Paulit-Ulit Na Aabot Sa Rurok. Sakakibara Moe

Hindi siya magaling magsalita sa harap ng mga tao, at hindi niya maalis ang ugali ng pagbaba ng tingin at pagbabasa ng libro. Kapag pinipilit, hindi siya maaaring tumanggi, at may kaunting paghinto bago siya magsabi ng "oo"—ang cute ni Sakakibara. Gusto niya ng mga tahimik na lugar. Ang amoy ng library. Ang tunog ng kaluskos ng papel. At ang paraan ng pagyeyelo niya kapag lumalapit ako. Kaya hindi ko siya hinahawakan. Dinilaan ko siya. Dahan-dahan, sinusundan ang kanyang leeg, likod ng kanyang mga tainga, ang kanyang mga pisngi. Hindi masyadong malakas. Hindi nagmamadali. Patuloy ko lang siyang dinilaan nang dahan-dahan at sinasadya. Nanghihina siya sa pressure, at ang kanyang katawan ay nagre-react bago pa man siya makasabi ng hindi. Sa pagsasabi ng "hindi," nawawala sa paningin niya ang dahilan para tumakbo palayo. Dinilaan ko siya, kinukumpirma. Dinilaan ko siya, tinuturuan siya. Na nasasanay na siyang dilaan. Hindi ito pagtuturo. Hindi ito dominasyon. Nararanasan ko lang ang kanyang 'kahinaan' bilang isang matanda mula sa pinakamalapit na posibleng distansya. Bago ko namalayan, sa katahimikan ng isang aklatan, siya na pala ang may mga matang naghihintay sa aking dila. —Kaya nga dinidilaan ko siyang muli ngayon.